De
gespleten tong
In mei 2003 werd een programma uitgezonden op de Nederlandse televisie,
waarin aandacht besteed werd aan ‘tongsplijting’. Tegelijkertijd
verscheen in de Time van 26 mei jl. een kort artikel over tongsplijting.
Voor alle bezorgde ouders die mij gebeld of geschreven hebben en voor
de mensen die noch het programma, noch het artikel in de Time hebben gelezen,
volgt hier een artikel over de tong c.q. tongpiercing en tonsplijting.
Een
gespleten tong komt in de natuur voor bij slangen. Slangen kunnen niet
horen. Wel kunnen ze trillingen van de grond nauwkeurig voelen. De slangentong
heeft een belangrijke functie in het volgen van geursporen van prooien
en paringspartners. Slangen gebruiken hun tong om te ruiken. Met hun tong
pikken zij geursignalen op en brengen die naar een reukorgaantje in het
verhemelte (het orgaan bevat twee gaatjes met reukzintuigen en heet ‘het
orgaan van Jacobson’). Met de tong kunnen ze de richting van een
geurspoor bepalen en voorkomen dat zij naar opzij afdwalen door de sterkte
van de geur op verschillende punten van het spoor te vergelijken. Dit
mechanisme werkt alleen als de geur van het spoor tegelijkertijd op twee
punten verzameld wordt. Doordat de tong gespleten is, is een slang inderdaad
in staat om op twee punten tegelijkertijd een geur te verzamelen. Dat
is dus bij de slang en is door de mens als heel normaal geaccepteerd.
Bij natuurvolkeren zien we behalve tatoeage ook nog piercing en lichaamsverminking
voorkomen.
Trendy
Tegenwoordig is het een ‘trend’ en ben je ‘trendy’
als je een tatoeage en/of piercing hebt. Als kuddedieren volgen we blindelings
de trend. Meestal een filmster of zanger(es) die vaak voorzien is van
een neptatoeage of neppiercing. Ook ouders die onvoldoende geïnformeerd
zijn, belonen de goede schoolprestaties van hun kind met zo’n lichaamsverminking.
Van de tatoeage, belanden we bij piercing en daarna bij lichaamsmutilatie.
Voor alle duidelijkheid moet vermeld worden dat het piercen van een lichaamsdeel
inclusief de tong totaal iets anders is dan het splijten van de tong.
Splijten van de tong valt onder mutilatie (body mutilation). Mutilatie
is een ander woord voor verwonding of verminking.
Het aanbrengen van versierselen in en om het gezicht bestaan al sinds
de oudheid. Piercing zien we nog bij natuurvolkeren, waar het duidelijk
een functie heeft. Tegenwoordig is het een (bizarre) modegril. Jongeren
volgen de ‘stoere’ filmsterren, de futuristische muziekclips
van muzikanten en zangers, en hun vriendjes op de voet. Om er bij te horen
worden de meest ondenkbare lichaamsdelen doorboord. Na het doorboren wordt
het lichaamsdeel voorzien van chirurgisch staal. Het plaatsen van een
ander soort metaal kan gaan roesten of door inwerking van het zure milieu
in de mond kunnen ontstekingen ontstaan. Na het piercen van tong, lip
of wang moet men na de heling opnieuw beginnen met leren eten, drinken
en soms ook spreken. Was dat maar het enige nadeel, dan was de ramp nog
te overzien. In ergste gevallen zou de hulp van de tandarts en de logopedist
ingeroepen worden en moeder en vader zouden weer tevreden kunnen zijn
met hun ontspoorde tiener. Er kleven echter ook nadelen aan deze mondversiering.
Afgebroken kiezen of een ontsteking van de tong vormen een risico, indien
de piercer niet vakkundig te werk is gegaan. Dan komen we direct op de
vragen: “wie was/is de piercer?”. Kent hij/zij de anatomie
van de tong? Heeft hij/zij de jonge tiener wel op de grote risico’s
gewezen? Is de piercer überhaupt zelf op de hoogte van de risico’s?
Piercing is een trend en zal (hopelijk) spoedig verdwijnen. Wanneer de
trend voorbij is, blijft echter het litteken bestaan. Niet alleen lichamelijk,
maar soms ook geestelijk.
Mogelijke
risico's en complicaties bij piercings in de mondholte (Bron.
Voorsmit R.A.C.A., Piercing als automutilatie, Nederlands Tijdschrift
voor Tandheelkunde 105 (mei 1998), blz 192-193)
• Pijn
• Nabloeding
• Ontsteking
• Luchtwegblokkade (t.g.v. zwelling)
• Inademingvan metaalballetje
• Beschadiging aan gebitselementen
• Slijmvliesbeschadigingen
• Kauw- en slikproblemen
• Spraakproblemen
• Littekenvorming
• Metaalallergie
• Verhoogde speekselproductie
Tongpiercing
De tong is eigenlijk een spier, die vanuit de keel de mond in komt en
die goed doorbloed is. De tong wordt rijkelijk van bloed voorzien door
de grote takken van de arteria lingualis (tongslagader). Deze zijn duidelijk
zichtbaar onder de tong. De tong wordt heen en weer bewogen met behulp
van acht verschillende spieren. Deze spieren geven de mogelijkheid de
tong dik, dun, lang of kort te maken. De smaakpapillen liggen op het oppervlak
en aan de tongranden. Het voedsel wordt met de tong tegen het verhemelte
naar achteren gedrukt waardoor vervolgens geslikt kan worden. Tevens heeft
de tong een reinigend effect op tanden en kiezen.
Complicaties
Volgens westerse normen zou de tongpiercing zeer nauwkeurig moeten gebeuren.
Het plaatsen van een tongpiercing te ver naar achteren zou problemen kunnen
veroorzaken bij de tongriem en bij het slikken. Het plaatsen van een piercing
te ver naar voren verhoogt de kans om op de piercing te bijten. Tevens
kan de metalen bol het tandglazuur beschadigen, doordat er telkens kleine
tikjes tegen de tanden worden gegeven. Ook speekselkliertjes kunnen gestimuleerd
of juist verstopt raken. Het metalen bolletje en de onderkant moeten goed
schoon gehouden worden; rond het metaal kan net als bij de tanden plak
ontstaan met kans op ontsteking. Na het piercen kan de tong ook zwellen.
De tong kan in sommige gevallen tot twee maal zijn normale dikte zwellen.
Het drinken van te warme dranken kan ook klachten geven, omdat het metaal
sneller warm wordt de tong zelf. Hierdoor kunnen weer brandblaren of irritatie
rond de piercing ontstaan.
Volgens Oosterse normen is het niet mogelijk nauwkeurig te zijn bij het
piercen van de tong. De hele tong bestaat uit zones die in relatie staan
met organen in het lichaam. Het prikken van een plek op de tong geeft
direct een reflex op het gerelateerde orgaan. Bij het piercen ontstaat
door het ingebrachte metaal een constante prikkeling.
Het splijten van de tong is voor de acupuncturist helemaal uit den boze.
Bij tongsplijting (lingua bifida) wordt gebruik gemaakt van hetzelfde
ontstane gat van een tongpiercing. Met behulp van een tandheelkundige
floss-draad wordt de tong vervolgens door midden gesneden. Deze ingreep
is voor het leven! Gevoelszenuwen van de tongpunt worden doorgesneden
en het uitspreken van T-klanken is moeilijk en misschien zelfs onmogelijk.
Volgens de ‘moderne’ tandartsen en medici die zo’n lichaamsverminking
toestaan, verrichten en ook goedpraten zijn er geen andere ernstige nadelen.
De Chinese geneeswijze, de acupuncturist heeft echter wel voldoende redenen
om deze vorm van mutilatie af te keuren.
De
Acupuncturist
De tong is voor de
acupuncturist een van de vele plekken waar hij zijn diagnose doet. De
tong wordt onderverdeeld in verschillende zones. Elke zone heeft een relatie
met een orgaan en met een deel van het lichaam. Een piercing op het midden
van de tong kan klachten geven van de maag en milt/pancreas. Vaak zien
we bij irritatie van de maag of bij een maagzweer juist op deze plek een
zweer of een diepe verticale groeve ontstaan. Deze groeve of zweer is
voor de acupuncturist een aanwijzing dat er iets met de maagenergie aan
de hand is. Midden op de tong zien we vaak een dik, wit beslag. Dit kan
duiden op stoornissen in de milt en pancreas. Een gestoorde bloedsuikerhuishouding
of slijm kan daar de oorzaak van zijn. Het plaatsen van een metaal of
een naald in deze zones kunnen een permanente prikkeling geven op dit
punt, hetgeen in maagpijn, opgeblazen gevoel, misselijkheid, overgeven,
klachten van bloedsuiker spiegel –te hoog of te laag- kunnen resulteren.
Het spijten van de tong kan vergaande gevolgen hebben, want daarbij wordt
gesneden in het gebied van het hart. Klachten van het hart kunnen geleidelijk
aan optreden. Bij onderzoek zal men meestal geen afwijkingen vinden aan
het orgaan. Het is pas als de acupuncturist gaat kijken naar de verschillende
reflexgebieden, die in relatie staan met het hart, zal hij de splijting
van de tong zien en begrijpen dat de schade onherstelbaar is.
In de praktijk heb ik al enkele gevallen meegemaakt waarbij de patiënt
over heftige pijnen in de maagstreek klaagt, terwijl de internist niets
bijzonders vindt bij een maagonderzoek. In alle gevallen heb ik de patiënten
geadviseerd de piercing te verwijderen en vervolgens de energie van de
maag weer hersteld met behulp van acupunctuur.
Jammer is het wel dat de tiener alleen maar de ‘geslaagde’
verhalen over piercing hoort en niet de vele mislukkingen. De jongeman
of jongedame die complicaties krijgt, zoals bloedingen, afbrokkelen van
tanden, littekenvorming, aandoeningen van interne organen en zelfs leverklachten
(hepatitis B), verdwijnt naar de vergeethoek. Niemand praat erover en
er wordt in stilte getreurd.
Electro-acupunctuur
Door middel van de electro-acupunctuur worden de verschillende energieën
in het lichaam gemeten. Bij ziekte of pijnklachten kunnen de zwaktes en
de sterktes in kaart gebracht worden en door middel van dezelfde meting
kunnen de juiste medicamenten (kruiden) uitgemeten en bepaald worden.
Zoals u weet staat elk lichaamsdeel in verbinding met een van de twaalf
energieën in het lichaam. Zo ook het gebit; elke tand heeft relatie
met een orgaan en lichaamsdeel. De elektro-acupuncturist kan potentiaalverschillen
meten tussen het aangebrachte metaal en de vullingen en/of kronen in de
mond. Het speeksel fungeert als tussenstof of geleider en er ontstaat
een accu-effect in de mond. Het aanbrengen van een tongpiercing gevolgd
door pijn in de borst of nierklachten zijn dan niet ondenkbaar. Meestal
denkt de persoon met de piercing door de tong niet dat de pijn een gevolg
is van de piercing. Zelfs de arts of specialist denkt daar niet aan. Hooguit
hoort hij tijdens het gesprek dat de patiënt een ‘spjaakgebjek’
heeft, maar neemt dat voor lief of stuurt de patiënt door naar een
logopediste.
Een mevrouw vroeg me de veiligste plek waar haar zoon een piercing kon plaatsen. Mijn antwoord was: “aan de binnenkant van de kastdeur, mevrouw!”
De
verwoestende werking van de tongpiercing
Tongpiercings veroorzaken bij veel dragers mondinfecties en beschadigingen
van het glazuur. Naar schatting krijgt een op de drie piercingdragers
last van het sieraad.
Vooral onder jongeren is een piercing door de tong, neus, oor, navel of
zelfs geslachtsdelen razend populair - er zouden in Nederland 2 miljoen
gepiercten rondlopen. De dragers van een 'verse' piercing wordt geadviseerd
de wond schoon te houden om infectie van het wondje te voorkomen. Een
piercing in de mond is extra risicovol. Het weefsel in de tong bevat veel
bloedvaten en is kwetsbaar voor bloedingen en infecties. Ook kan het sieraad
vast kan komen te zitten tussen kiezen.
De woordvoerder van het Academisch Centrum Tandheelkunde Amsterdam (Acta)
zegt dat de tandartsen van het centrum met regelmaat patiënten zien
die beschadigd glazuur hebben. Ontstoken of uitgescheurd tongvlees komt
ook wel voor, net als het ingroeien van de piercing of een beschadiging
van een zenuw. Niet bekend is in hoeveel gevallen de piercing tot serieuze
klachten leidt, daar is geen onderzoek naar gedaan. "Maar de hoogleraren
zien genoeg om het zetten van piercings in de mond af te raden",
aldus de Acta-woordvoerder.
Colgate-Palmolive schat in een persbericht over het desinfecterende mondspoelmiddel
Total Plax dat een derde van de 2 miljoen piercingdragers in Nederland
last heeft. Colgate baseert zich op cijfers van het Irish Medical Journal,
januari 2002. Niet bekend is of de daarin genoemde infecties zijn veroorzaakt
door onzorgvuldig plaatsen van de piercing, of door slechte nazorg van
de drager.
Een mondhygiëniste zegt in haar praktijk weinig piercings tegen te
komen. "Bij een aantal patiënten heb ik wel schade gezien. En
glazuur dat eenmaal weg is, komt nooit meer terug." Met goed spoelen
met een middel met chloorhexidine kan veel ellende worden voorkomen.
De GG&GD in Amsterdam heeft als enige Nederlandse gezondheidsdienst
voorschriften voor hygiëne en veiligheid voor het plaatsen van piercings.
De studio's worden gecontroleerd, zegt een woordvoerder. "We zien
erop toe dat de klant goed wordt voorgelicht over de nazorg. Op gegeven
moment is de drager zelf verantwoordelijk. We weten dat piercings soms
tot klachten leiden, maar kennelijk niet op zo'n grote schaal dat de inspectie
moet ingrijpen." GG&GD Amsterdam heeft de voorschriften ook aan
gezondheidsdiensten in andere gemeenten verstrekt.
Verschijningsdatum:
28-04-2003
Bron: Trouw, 26 april 2003
Tongpiercing
is niet zonder risico
Piercings zijn in. Door alle uitstekende lichaamsdelen kun je haltertjes,
sierknopjes of ringetjes laten steken. Ook de tong is een geliefde plek.
Tandartsen moeten echter voorzichtig manoeuvreren en zij zien de abcessen,
zwellingen, bloedingen en afgebroken tanden die aan zo'n tongpiercing
kunnen kleven. Om nog maar te zwijgen van de risico's op infecties.
Tongpiercings worden zonder verdoving aangebracht. Met een naald, die
net zo dik is als het versiersel dat is gekozen, wordt de uitgestoken
tong geperforeerd. Eerst wordt een proefpiercing aangebracht en pas na
een week of vijf de echte, die dan altijd gedragen moet worden, want anders
groeit het gat in de tong weer dicht. Vaak blijken patiënten bij
navraag niet te weten of de piercing met steriele materialen is geplaatst.
Eind vorig jaar verscheen van drie Belgische tandartsen een verslag van
een klein onderzoek onder vijftien patiënten met tongpiercings die,
soms met acute problemen, hun praktijk hadden bezocht. Zij geven een opsomming
van de complicaties die kunnen optreden bij een tongpiercing. Behalve
de in de intro al genoemde problemen zijn dat: een vergrote speekselvloed,
ontstekingen aan het tandvlees, het ontwikkelen van een allergie tegen
het materiaal waarvan de piercing is gemaakt, beschadigingen op de binnenkant
van de wangen, problemen met kauwen en spreken en het verkeerd dicht bijten.
Veel erger is natuurlijk de kans op een infectie met HIV of hepatitis.
In het laatste geval gaat het meestal om hepatitis B of C. Het zijn ziekten
van de lever, die veroorzaken dat de levercellen langzaam afsterven. Hepatitis
C gaat gepaard met ondermeer extreme vermoeidheid, hoge koorts en geelzucht
en kan chronisch worden. In Nederland lijden ongeveer 150.000 mensen aan
hepatitis C. De ziekte kan twintig jaar of langer sluipend in iemands
lichaam aanwezig zijn voor het zich manifesteert.
Er bestaat een vaccin tegen hepatitis B en ook een geneesmiddel tegen
hepatitis C. Dit geneesmiddel kan nare bijwerkingen hebben, zoals spierpijn
en gewrichtenklachten. Soms zijn de bijwerkingen zo erg dat het middel
gestaakt moet worden en genezing niet mogelijk is.
Iedereen mag een piercing zetten. Er bestaat nog geen regelgeving voor.
Geadviseerd wordt naar een erkende shop te gaan. Erkenning wordt pas verleend
als iemand vijf jaar ervaring heeft met het zetten van piercings. In deze
vijf jaar kan iemand dus ook zonder erkenning piercings plaatsen. Een
erkende piercingzetter is in het bezit van een goede sterilisator die
de kans op hepatitis B, C en HIV-besmetting minimaliseert.
Deze
tekst is gebaseerd op een gelijknamig artikel in NRC-jongeren Weekkrant
nummer 26